Elke lente eind maart keert Milaan-San Remo terug. En de voorbije jaren lijkt het scenario zich te herhalen: brute kracht botst met koersintelligentie. Dat is de vaststelling die Tadej Pogačar moet maken, want ondanks zijn uitzonderlijke palmares blijft de Sloveen steken op de Primavera.
De editie van 2025 bevestigde de frustratie van de Sloveen. Op de Via Roma was het Mathieu van der Poel die zegevierde na een intense confrontatie, waardoor Pogačar opnieuw zonder overwinning achterbleef. Sindsdien stelt de kampioen alles in het werk om te slagen. Zo werd de wereldkampioen gespot op de sleutelsecties van de finale, en met name op de beklimming van de Poggio, een van de zenuwcentra van de koers. Zijn vroege aanwezigheid op dit terrein getuigt van zijn obsessie: eindelijk de oplossing vinden voor deze wedstrijd die hem nog steeds ontglipt. Deze gerichte voorbereiding werd al eerder waargenomen bij andere klassiekers voor de sterke man van UAE Team.
Meer dan alleen pure kracht
Maar waarom blijft Pogačar op deze wedstrijd vastlopen? De evolutie van het moderne wielrennen lijkt zijn taak in elk geval te bemoeilijken. De hoge gemiddelde snelheden en het ultraperformante materiaal verminderen namelijk aanzienlijk de impact van langeafstandaanvallen, zijn specialiteit. Zelfs de meest felle versnellingen slagen er nauwelijks in om duurzame verschillen te creëren, omdat het peloton zich razendsnel hergroepeert. In deze context wordt winnen op de Poggio meer dan een hachelijke gok, zelfs voor een renner met een uitzonderlijke explosiviteit als Pogačar.
Het juiste moment beheren
Waar de Primavera zich onderscheidt van andere klassiekers, is dat de afloop in enkele seconden kan kantelen. En, tot teleurstelling van Pogačar misschien, volstaat de beklimming van de Poggio niet altijd: ook de afdaling en het beheer van de inspanning spelen een doorslaggevende rol. Tegen tegenstanders als Van der Poel, die hierin zeer bedreven zijn, wordt de minste onnauwkeurigheid meteen afgestraft.
De terugkerende fout van Tadej Pogačar ligt waarschijnlijk daar: de overtuiging dat de krachtigste aanval beslissend zal zijn. En in Milaan-San Remo is het net het tegenovergestelde: deze wedstrijd beloont geduld en de beheersing van overgangen.
Dat gezegd zijnde, niets wijst erop dat deze weerstand zal aanhouden. Pogačar laat een nederlaag nooit onbeantwoord. Maar zolang Milaan-San Remo instinct en sluwheid blijft verkiezen boven pure wattages, zal de Primavera misschien een van de weinige toppen blijven die nog buiten het bereik van de Sloveense kampioen liggen. Afwachten tot 21 maart aanstaande.
