Het seizoen 2025-2026 is op offensief vlak, halverwege de competitie, geen topjaar voor de spitsen in de Jupiler Pro League. Na 20 speeldagen delen drie spelers de eerste plaats in het klassement van de topschutters met slechts 8 doelpunten: Promise David (Union Saint-Gilloise), Keisuke Goto (Sint-Truiden) en Jeppe Erenbjerg (Zulte Waregem). Een mager totaal, en meteen ook een van de symptomen van het weinig spectaculaire seizoen dat we tot nu toe beleven. Maar hoe is dat mogelijk?
Unionistische triplet
Dat Promise David aan de leiding staat, heeft ook te maken met het feit dat hij van het trio de minste speelminuten kreeg. Met 18 wedstrijden en amper 1002 minuten op de teller zijn zijn 8 doelpunten eigenlijk best degelijk: één goal om de 125 minuten. Geen cijfers van een echte killer, maar had hij telkens 90 minuten gespeeld en dat gemiddelde behouden, dan zou hij potentieel al aan 14 doelpunten zitten.
Bij Union is de Canadees bovendien niet de enige die de netten doet trillen. Achter hem volgen Kevin Rodríguez en Raúl Florucz met elk 7 doelpunten. Dat verklaart deels ook zijn beperktere speeltijd: bij de Brusselaars komt het gevaar van meerdere spelers.
Gesloten springplankcompetitie
Bij de andere ploegen is het beeld nog duidelijker. Hoewel Sint-Truiden met Ryotaro Ito (6 goals) ook een uitgesproken offensieve pion heeft, blijft de doelpuntenproductie daar veel minder gespreid. Om de relatieve onvruchtbaarheid van de spitsen te verklaren, moet men kijken naar de speelstijl in de Jupiler Pro League. Vaak is het spel gesloten, fysiek en tactisch goed georganiseerd. De blokken staan laag, de ruimtes zijn schaars en het gevaar komt geregeld van de tweede lijn of via de flankspelers, eerder dan van een dominante nummer negen.
Daar komt nog bij dat het Belgische kampioenschap voor veel spelers een tussenstap is. Co-topschutter van vorig seizoen Tolu Arokodare trok naar de Premier League. Daarvoor vertrokken ook Kevin Denkey en Hugo Cuypers, voormalige goalgetters, naar de MLS. Wanneer een talent doorbreekt, blijft het zelden lang in België. Dat zagen we recent ook bij spelers als Franjo Ivanovic en Mohamed Amoura (Union), of Kasper Dolberg bij Anderlecht.
Dit seizoen hebben de Belgische clubs simpelweg geen spits gevonden die scoort alsof het vanzelf gaat. Misschien dient zo’n talent zich nog aan in de terugronde?
