De langste wedstrijden uit de geschiedenis: een marathon bij de mannen en de vrouwen
Het absolute record bij de mannen blijft een monument uit het moderne tennis: John Isner tegen Nicolas Mahut in de eerste ronde van Wimbledon 2010. De Amerikaan en de Fransman stonden samen maar liefst 11 uur en 5 minuten op de baan, gespreid over drie dagen, voordat Isner zich met 70-68 wist door te zetten in een legendarische vijfde set.
Bij de vrouwen dateert het record van 1983: op het toernooi van Richmond leverden de Amerikaanse speelsters Vicki Nelson-Dunbar en Jean Hepner een strijd van 6 uur en 31 minuten. Nelson trok uiteindelijk aan het langste eind met 6-4, 7-6. Een totaal buitengewone wedstrijd die ook aanleiding gaf tot andere, even ongelooflijke records.
De langste rally ooit: 29 minuten voor één enkel punt
De wedstrijd in Richmond was niet alleen opmerkelijk door haar totale duur. Ze leverde ook het langste punt ooit geregistreerd op. Bij een stand van 11-10 in de tiebreak van de tweede set kreeg Jean Hepner een setpunt. Wat volgde was een surrealistische rally van 29 minuten en 643 opeenvolgende slagen, een ware mentale en fysieke uitputtingsslag. Twee punten later kwam de wedstrijd ten einde, met nog een record erbovenop: de langste tiebreak ooit gemeten in tijd, goed voor 1 uur en 47 minuten spel.
De langste tiebreak… in aantal punten
Als de tiebreak van Richmond het record in tijd houdt, dan behoort het record van de meest puntenrijke tiebreak tot een heel ander duel. Tijdens een USA Futures-toernooi speelden de Monegasken Benjamin Balleret en Guillaume Couillard een eerste set van epische proporties. Na 6-6 eindigde de tiebreak op een hallucinante 36-34 in het voordeel van Balleret, goed voor maar liefst 70 gespeelde punten in één enkele tiebreak.
Roger Federer, de kunst van perfectie
Het is onmogelijk om over tennisrecords te spreken zonder Roger Federer te noemen. Op de US Open van 2007 leverde de Zwitser een prestatie die zijn elegantie perfect samenvat: hij won 105 opeenvolgende punten zonder ook maar één onnodige fout te maken. Een demonstratie van technische beheersing en vloeiendheid die verklaart waarom Federer voor velen nog altijd de belichaming is van het perfecte spel.
