De Belgische kampioen kleurde de Spaanse gravelklassieker volledig naar zijn hand met een indrukwekkende solo van ver. In de strijd om de tweede plaats overschaduwde een zware val van Maxim Van Gils het podiumgevecht.
Vroege prik, lange solo
De Clásica Jaén, ook wel eens de Spaanse Strade Bianche genoemd, serveert ruim dertig kilometer aan onverharde stroken en stof happen in Andalusië. Wellens wachtte niet tot de gravelzones om zijn concurrenten pijn te doen. Op zo’n 64 kilometer van de meet plaatste hij een verschroeiende versnelling… op asfalt.
Alleen de Brit Mark Donovan kon even aanpikken, maar tien kilometer later moest ook hij de rol lossen. Wellens bouwde gestaag zijn voorsprong uit tot meer dan een minuut en leek controle te hebben over koers en tegenstand.
Pidcock zet druk, Wellens houdt stand
Op de slotfase kwam er toch nog spanning in de wedstrijd. Op een laatste grindstrook van zeven kilometer lanceerde Tom Pidcock een felle tegenaanval. Met Van Gils en Jan Christen in zijn spoor knabbelde het trio stevig aan de voorsprong van Wellens, die zijn bonus zag slinken tot minder dan een halve minuut.
Het werd nog bibberen richting aankomst, maar Wellens brak niet. Met strakke wattages en een strak hoofd hield hij stand en mocht hij opnieuw zegevierend de armen in de lucht gooien – zijn eerste overwinning van het seizoen.
“Ik dacht dat ik lag”
Na afloop straalde Wellens. Hij gaf aan dat hij al vroeg voelde dat de benen goed waren en daarom besloot zijn kans te wagen. In de finale ontsnapte hij zelf nog nipt aan een valpartij toen hij zich mispakte in een gravelbocht.
“Ik dacht even dat ik tegen de grond ging”, klonk het. “Maar ik kon me nog net recht houden.”
Zware val overschaduwt sprint
In de sprint voor plaats twee ging het wél fout. Maxim Van Gils raakte ingesloten tussen de dranghekken en Jan Christen en kwam hard ten val in volle inspanning. De Belg bleef geruime tijd op het asfalt zitten. Over de exacte aard van zijn verwondingen is voorlopig nog niets bekend. Christen werd later gedeclasseerd.
Voor Wellens is het duidelijk: de vorm is er, de honger ook. Met deze demonstratie zet hij zichzelf nadrukkelijk op de radar richting de voorjaarsklassiekers.
