Het Mercedes-Benz Stadium in Atlanta verwelkomde 66.000 toeschouwers voor een generale repetitie. Na een achterstand na 38 minuten via een treffer van McKennie draaide België de wedstrijd volledig om in de tweede helft en won uiteindelijk met 5-2 in een match met twee duidelijk verschillende gezichten. Twee maanden voor de aftrap van een WK dat de Amerikanen mee organiseren, weergalmde het resultaat ver buiten de Belgische grenzen. De internationale pers, van Parijs tot Berlijn via Londen, prees de aanvallende demonstratie en wees tegelijk op de zwakke plekken van het gastland.
Een beslissende ommekeer na de rust
De eerste helft bracht de Duivels in de problemen. Te hoog staan zonder voldoende druk te zetten, waardoor ze ruimte weggaven in de rug en een doelpunt slikten na een goed uitgespeelde Amerikaanse combinatie. Rudi Garcia erkende het : “We wilden te snel te veel doen, zonder de juiste oplossingen te hebben. We stonden te hoog zonder te drukken en kregen ballen in de rug.” De technische pauze die door de klimatologische omstandigheden werd opgelegd, vormde echter een kantelpunt. Herorganiseerd in een compact blok namen de Belgen meteen na de hervatting de controle over.
Zeno Debast maakte gelijk vlak voor de rust, waarna Onana, De Ketelaere op strafschop en een dubbelslag van Lukebakio de wedstrijd definitief beslisten. Defensief valt de twee geïncasseerde doelpunten weinig te verwijten aan de achterhoede : het eerste volgde uit een slim uitgevoerd Amerikaans blokscherm op Saelemaekers, het tweede uit balverlies van Tielemans.
Doku en Lukebakio, de offensieve troeven
De Belgische versnelling steunde op twee mannen. Jérémy Doku was betrokken bij de eerste drie doelpunten en bleef constant druk zetten op een Amerikaanse defensie die zijn tempowisselingen niet kon bijhouden. Garcia omschreef hem als “detonator”, vergelijkbaar met Kvaratskhelia in zijn register. Dodi Lukebakio kwam in de tweede helft in het veld en tekende voor een dubbelslag die aantoont dat de Belgische bankdiepte op dit niveau een reëel troef is.
De demonstratie was dan ook overtuigend. Offensief toonden de Duivels een zeldzame verscheidenheid : snelheid, efficiëntie in kleine ruimtes en de capaciteit om precies te versnellen wanneer de tegenstander het moeilijk kreeg. De Verenigde Staten sloten de avond af met meer vragen dan antwoorden, drie maanden voor een WK dat ze mee organiseren. Voor een ploeg die haar status als gastland had moeten omzetten in geloofwaardigheid, blijft de avond in Atlanta een van de pijnlijkste afstraffingen uit het tijdperk-Pochettino.
Een elftal bijna klaar voor het WK
Voorbij het resultaat stelde Garcia een groep op die dicht bij zijn basiselftal voor de wedstrijd tegen Egypte op 15 juni in Seattle ligt. Voeg daar Courtois onder de lat, Lukaku in de spits en vermoedelijk Tielemans op het middenveld aan toe, en de basiself is nagenoeg vastgelegd. De positie van rechtsbuiten blijft het enige echte vraagteken : Lukebakio maakte zaterdag meer indruk dan Saelemaekers, in afwachting van de terugkeer van Trossard. De wedstrijd van dinsdag in Chicago tegen Mexico zal minder dienen om die vragen te beantwoorden dan om de rotatie voor de 26 geselecteerden verder af te stemmen.
