De feiten liggen er en ze roepen vragen op : op 40 km van de finish van Dwars door Vlaanderen, aan de voet van de Eikenberg, geeft Filippo Ganna een mechanisch probleem aan (een gebroken stuur) en zakt hij achteraan in het peloton. Wout van Aert grijpt zijn kans, plaatst een aanval, sluit aan bij de koplopers en distancieert tal van renners, waaronder Matthew Brennan, die definitief worden gelost. Na de Eikenberg stopt Ganna aan de kant van de weg voor een tweede fietsenwissel van de dag. Hij staat twintig seconden stil. Maar vier kilometer verder tonen de tv-beelden hoe hij opnieuw aansluit achteraan in het peloton. Brennan zal hem nooit meer terugzien.
Een terugkeer die vragen oproept
En het is precies daar dat de twijfel begint te groeien. Meer dan dertig seconden goedmaken in minder dan vier kilometer op een groep die op volle kracht rijdt achter Van Aert, is een prestatie die moeilijk te verklaren valt, zelfs voor een tijdrijder van het kaliber van Ganna. De motocamera die aanwezig was bij de fietsenwissel volgde de Italiaan niet tijdens zijn terugkeer. Geen enkele amateurvideo circuleerde op de sociale media. Terwijl dat, laten we het niet vergeten, doorslaggevend was geweest in de gelijkaardige zaak rond Axel Zingle op de E3, waarbij de beelden de UCI ertoe hadden aangezet hem te diskwalificeren.
Enkele uren na de aankomst legde de UCI Ganna een boete op van 200 Zwitserse frank voor “vastgehouden worden aan een bidon”, met andere woorden het feit dat hij werd vastgehouden door een ploegenvoertuig, en dit bij zijn eerste fietsenwissel, eerder in de koers. Maar niet voor die van de Eikenberg. De vraag blijft dus onbeantwoord : zou een gelijkaardig gedrag bij de tweede wissel, op een beduidend beslissender moment, op dezelfde manier zijn gesanctioneerd?
Een reglement met twee maten en twee gewichten
Het UCI-reglement maakt een onderscheid tussen twee inbreuken : het “vastgehouden worden aan een bidon”, bestraft met een boete van 200 Zwitserse frank, terwijl de “terugzetbeweging” (het feit dat een renner door een voertuig wordt voortgeduwd) dezelfde boete oplevert, aangevuld met vijftien UCI-punten en een eventuele gele kaart. In gevallen die als ernstig of herhaald worden beschouwd, is zelfs diskwalificatie voorzien. Tussen deze twee uitersten ligt de beslissing bij de commissarissen op de volgmotoren. En de grens tussen vastgehouden worden aan een bidon en een terugzetbeweging berust eveneens op hun eigen beoordeling.
Deze regelgevende onduidelijkheid stelt een probleem, want assistentiepraktijken na een mechanisch incident zijn een getolereerde realiteit in het peloton, maar op voorwaarde dat men niet op het verkeerde moment wordt gefilmd. Het zijn dus de camera’s (en niet het reglement) die de sanctie bepalen. Een logica die uiteraard de geloofwaardigheid van de instelling ondermijnt en die, in het geval van Dwars door Vlaanderen, een echte twijfelwolk laat hangen boven deze overwinning, behaald op 150 meter van de streep.
