Er zijn koersen die de geschiedenis ingaan omwille van hun scenario evenzeer als omwille van hun winnaar. De editie 2026 van Parijs-Roubaix behoort al tot die categorie. Over de 260 km tussen Compiègne en het Velodroom van Roubaix kende de koers van bij de eerste kilometers al tal van wendingen en bood ze een spektakel van zeldzame intensiteit. Na alle chaos was er maar één man die het hoofd koel wist te houden : Wout van Aert.
Een scenario vol uitersten
Het eerste deel van de koers legde de fundamenten voor een uitzonderlijke dag. Terwijl alle ochtendse vluchtpogingen werden geneutraliseerd, stapelden de mechanische incidenten zich op bij de favorieten. Van Aert, Pedersen en Stuyven hadden elk een tegenslag zonder onmiddellijke gevolgen. Pogacar kreeg een lekke band en zag zich teruggevallen op een minuut van het peloton, waarna hij twintig kilometer lang spectaculair terugkeerde, net op tijd om de Trouée d’Arenberg aan te vatten.
Daar sloeg de koers een andere richting in. Van der Poel kreeg een eerste lekke band, wisselde van wiel voor dat ook dit wiel het begaf en bevond zich bij het verlaten van het kasseistrook op twee minuten van de kop. Tegelijkertijd kreeg ook Van Aert een lekke band en was hij gedwongen zich vast te klampen aan het Red Bull-Bora-Hansgrohe-duo Pithie en Meeus om na tien kilometer van intensieve inspanning terug te keren bij de kopgroep.
Van Aert maakt het verschil, Pogacar weerstaat
Het kasseistrook van Auchy-lez-Orchies naar Bersée vormde het beslissende keerpunt van de koers. Van Aert oefende er voldoende druk uit om het volledige peloton te distanciëren, met uitzondering van Pogacar uiteraard. Pedersen reed alleen achtervolging terwijl Van der Poel uit het niets terugkeerde in een groep van zes renners waaronder ook Stuyven. Vooraan werkte het Belgisch-Sloveense duo met opmerkelijke efficiëntie, wat hen toeliet een voorsprong van een veertigtal seconden te nemen op hun achtervolgers in de twee laatste grote kasseistroken.
Pogacar probeerde alles om Van Aert te lossen en nam zelfs het grootste deel van het werk voor zijn rekening in de laatste kilometers. Maar zonder succes. Op het Velodroom liet Van Aert zijn rivaal de sprint aanzetten voor hij hem met soevereine kracht voorbijging om zich de mooiste overwinning uit zijn carrière te grijpen.
Achter hen toonde Stuyven tactische intelligentie door een solo-aanval te wagen die hij tot de finish wist vol te houden om de derde plaats te veroveren. Van der Poel, monsterlijk in zijn vermogen om terug te keren na zijn mechanische tegenslagen, won de sprint van de achtervolgende groep om als vierde te eindigen. En iedereen is het erover eens dat dit een onvoldoende beloning is voor een dag die de zijne had kunnen zijn.
