Je moet teruggaan tot 2007 en de triomf van Christophe Moreau in de Critérium du Dauphiné om een Franse winnaar van een rittenkoers op World Tour-niveau te vinden. Negentien jaar. Een hele generatie renners slaagde er niet in wat Paul Seixas zojuist heeft verwezenlijkt in de Ronde van het Baskenland, op 19-jarige leeftijd. De Lyonees van het Decathlon CMA CGM-team won het klassement algemeen met 2 minuten en 30 seconden voorsprong op de Duitser Florian Lipowitz (derde in de laatste Tour de France), nadat hij drie etappezeges en de vier onderscheidende truien van de koers had opgestreken. Dit is een demonstratie, geen overwinning. En dat verschil is van belang.
Met deze zesde overwinning in amper veertien maanden in het profpeloton is Seixas ook de jongste renner geworden die een rittenkoers op World Tour-niveau wint. Hij wist Tadej Pogacar uit de geschiedenisboeken, die de Ronde van Californië won op 20-jarige leeftijd in 2019. De vergelijkingen die de afgelopen weken de ronde doen, lijken niet langer overdreven. Christian Prudhomme, directeur van de Tour de France, zei het ronduit: “Een renner zoals Paul Seixas, dat hebben we in Frankrijk al 50 jaar niet gezien”, verklaarde hij.
Een wonderkind dat niet rekent
Wat de waarnemers treft, is de manier waarop. Hij rekent niet. Wat hij deed, was gratuit. Hij vertrok in een aanval op puur elan. Op 19-jarige leeftijd aanvallen om te aanvallen in een koers die al beslist is, zonder duidelijke tactische reden — dat is een signaal. Geen arrogantie, maar een vertrouwen dat zich niet laat fabriceren. Niemand had hem op dit niveau verwacht. De leiding nemen in een tijdrit, en de dag erop iedereen de wanhoop inrijden met een aanval van ver — dat bewijst dat de 19-jarige zichzelf relatief goed kent.
Onvermijdelijk duikt de naam van Remco Evenepoel op. Er is overduidelijk een mediagolf, zoals we die in België hebben meegemaakt. De vergelijking zegt iets over de omvang van het fenomeen. En ze zegt ook dat Frankrijk al heel lang niets meer had gezien van dit kaliber.
De staat bemoeit zich ermee
Seixas ligt pas tot 2027 onder contract bij Decathlon CMA CGM. En dat volstond vanzelfsprekend om het volledige peloton op scherp te zetten. Er zijn er die staan te wachten. UAE Team Emirates, het team van Tadej Pogacar, verbergt dat niet. “Pogacar en Seixas combineren? Dat zou meer dan een droom zijn”, liet Mauro Gianetti, de sportief directeur van de ploeg, weten. Het budget van Decathlon CMA CGM schommelt rond de 40 miljoen euro in 2026. Voldoende? Niet noodzakelijk, als het toekomstige contract in de buurt zou komen van de 8 miljoen euro per jaar — het niveau van wat Pogacar opstrijkt — aldus Eurosport España.
Het is in die context dat Emmanuel Macron persoonlijk zou zijn tussengekomen bij het Franse team, nog steeds volgens hetzelfde Spaanse medium. De staatshoofd zou tijdens de Ronde van het Baskenland rechtstreeks contact hebben opgenomen met de manager van Seixas om zijn gewicht in de schaal te leggen bij de komende onderhandelingen. De parallel met Kylian Mbappé dringt zich onmiddellijk op, met dezelfde logica en hetzelfde soort presidentieel telefoontje. Maar we weten ook hoe dat dossier is afgelopen: eerst verlenging, daarna toch Real Madrid. Een telefoontje, zelfs van het allerhoogste niveau, garandeert niets.
De Tour, maar eerst Hoei
Voor de Grote Ronde staat Seixas op de Ardense klassiekers. De Waalse Pijl op 22 april, Luik-Bastenaken-Luik op 26 april. Op de Waalse Pijl verwachten velen dat hij de man wordt om te kloppen op de top van de Muur van Hoei. Pogacar is er niet bij. Seixas wordt daarmee de absolute favoriet nummer één. Voor Luik verandert de situatie met Evenepoel in de vergelijking.
Voor de Tour de France wordt de beslissing genomen na die twee koersen. Tour-directeur Prudhomme heeft al het kader geschetst: “Als hij komt, nemen we hem dat zeker niet kwalijk, maar dan ook helemaal niet”, zei hij op RMC. Maar uiteindelijk beslist Seixas zelf of hij zich klaar voelt of niet. Een tiener die zijn eigen agenda beheert in het wereldpeloton. Dat is ook een (goed) teken.
Een generatie die begint
Frankrijk wachtte hierop sinds Bernard Hinault in de Tour van 1985, sinds Laurent Jalabert in het Baskenland in 1999, en uiteraard sinds Moreau in de Dauphiné in 2007. Telkens was de leegte die volgde langer en zwaarder. En deze keer was ze lang. Het valt nog te bezien of dit wonderkind erin slaagt een nieuw historisch dossier te openen. Op 19 jaar, met zes zeges in veertien maanden en een wereldpeloton al aan zijn voeten, is de vraag niet meer of hij de Tour de France kan winnen. Het is eerder een kwestie van timing.
