Zondag, in de Trouée d’Arenberg, zorgde het beeld voor verbazing: Van der Poel stond stil na een lekke band, probeerde kort opnieuw te vertrekken, maar moest uiteindelijk opgeven. In een klassieker van dit niveau is de snelste oplossing vaak om de fiets van een ploegmaat te nemen. Maar dan moet alles wel compatibel zijn.
De Nederlander van Alpecin-Premier Tech reed met Shimano SPD-SL-pedalen, met hun specifieke driepuntsplaatjes. De fiets van ploegmaat Philipsen was uitgerust met een ander Shimano-systeem, dat binnen het team getest werd. Resultaat: onmogelijk om in te klikken en meteen terug te keren naar de groep van Wout van Aert, de latere winnaar. Want, zoals elke amateurwielrenner weet: zonder ingeklikte voet is het onmogelijk om het nodige vermogen te leveren, zeker op kasseien.
Daar wringt het schoentje. In het peloton is de combinatie pedaal/plaatje volledig gesloten: improviseren is onmogelijk. Zelfs binnen één ploeg kan de introductie van testmateriaal zulke hybride situaties creëren. Het management van Alpecin gaf achteraf toe dat het “zeer dom” was om met twee verschillende systemen aan de start te verschijnen in een koers als Roubaix.
Andere renners betaalden al de prijs
Het is niet de eerste keer dat zo’n technisch detail een koers beïnvloedt. Het bekendste voorbeeld blijft Chris Froome in de Tour de France 2016, op de flanken van de Mont Ventoux. Na een valpartij was zijn fiets onbruikbaar. Door een gebrek aan onmiddellijk compatibel materiaal — Froome reed toen met Look-pedalen, terwijl de neutrale service Shimano gebruikte — moest de Brit enkele meters te voet verder… een surrealistisch moment dat de geschiedenis van de Tour haalde.
Een peloton op twee pedaalsystemen
Vandaag rijdt het peloton hoofdzakelijk met twee systemen. Het meest gebruikte is Shimano met zijn SPD-SL-standaard, populair om zijn stabiliteit en grote contactoppervlak, wat de krachtoverdracht bevordert. Daarnaast blijft Look een historische speler, nog aanwezig in teams zoals Cofidis, met het Keo-systeem, gewaardeerd om zijn lichtheid en bewegingsvrijheid. Deze verschillen lijken minimaal, maar kunnen cruciaal worden in wedstrijden waar materiaalcompatibiliteit essentieel is, zoals Paris-Roubaix nog maar eens aantoonde.
In een sport waar technologie een centrale rol speelt, kunnen zulke details het verschil maken. Wat Van der Poel overkwam in Roubaix — het verlies van een felbegeerde overwinning — is daar een nieuwe illustratie van: soms hangt winst of verlies af van… een pedaal.
