Een paar weken geleden stond zijn naam op geen enkele favorietenlijst. De Grand Prix Monseré ging voorbij zonder sporen na te laten. En toch. In Schoten kon niemand de sprint betwisten die Tim Merlier vanuit achteraan lanceerde. In Tongeren, op de licht stijgende aankomst van de Ronde van Limburg, deed hij het nog beter — opnieuw vanuit het achterveld. Twee overwinningen in vier koersen, Parijs-Roubaix inbegrepen (een koers die hij op het laatste moment besliste en die hem fysiek overigens wel wat gekost heeft). En die knie die de hele winter zorgen baarde? Het antwoord is duidelijk: de beste sprinter ter wereld in 2025 heeft niets verloren.
Wat Tongeren zegt over Tim Merlier
Men zou zich kunnen verschuilen achter de afwezigen. Jonathan Milan, Jasper Philipsen of Dylan Groenewegen waren er niet bij. Het argument ligt voor de hand. Maar het houdt geen stand tegenover wat we gezien hebben. Zijn sprint lanceren vanuit achteraan op een licht oplopende aankomst en finishen met zes fietslengten voorsprong — dat is een register dat weinig sprinters in het wereldpeloton zich kunnen veroorloven.
Zijn tegenstanders begrepen het maar al te goed. Stanislaw Aniołkowski, zesde voor Cofidis, verklaarde aan de pers met ontwapenende eerlijkheid: “Hij was onklopbaar, denk ik. Maar als je zijn wiel kunt houden, word je tweede.” Een dominantie van deze aard is op zich al een signaal. De echte test komt in juli op de Tour de France, tegenover een veel sterker deelnemersveld. Maar wat Tongeren aantoont, is dat Merlier dat afspraakje ingaat als favoriet, niet langer als outsider.
Een goed geoliede trein
Dat gezegd zijnde, de overwinningen van Tim Merlier komen niet zomaar aangewaaid. Ze worden opgebouwd met een collectief systeem dat Soudal-Quick Step zowel in Schoten als in Tongeren heeft ingeoefend: Fabio Vandenbossche vooraan om aanvallen te neutraliseren, Bert Van Lerberghe om hem in de finale te lanceren. In Tongeren draaide de machine als een klok. En dat is geen detail. Merlier mag dan wel de beste finisher zijn, zonder die trein zijn de overwinningen minder zeker. Soudal-Quick Step bereidt niet alleen de voorjaarskoersen voor, maar slijpt ook zijn organisatie die op volle toeren zal moeten draaien in de etappes van de Tour de France. Die afstemming tussen de sprinter en zijn ploegmaats is een van de absolute voorwaarden voor eventueel succes op de Champs-Élysées.
Horizon juli
Fernando Gaviria, tweede in Tongeren, was bevoorrecht getuige van de Belgische dominantie. Hij legde aan de pers uit dat je voor Tim Merlier “beter niet vraagt hoe het zal zijn in juli.” Zelfs directe tegenstanders plaatsen hem duidelijk buiten bereik. Het is in die context dat Soudal-Quick Step de Ronde van Frankrijk aanvat. Zonder Remco Evenepoel zal de Belgische ploeg vrij zijn om al haar middelen in te zetten voor haar sprinter. Er hoeven dus geen compromissen meer gemaakt te worden tussen de bescherming van een leider in het algemeen klassement en de jacht op ritzeges.
Het mag worden herinnerd dat Merlier in de vorige editie al twee keer won, en dat in een minder gunstige situatie. Deze keer zal hij de man zijn rond wie alles gebouwd wordt. De groene trui, toegekend aan de beste sprinter van de Tour, past logischerwijs in de ambities: Philipsen won hem twee jaar op rij, Jonathan Milan komt steeds sterker op, maar een ploeg die volledig aan haar sprinter gewijd is, verandert de verhoudingen radicaal. Wat Tim Merlier in Tongeren liet zien, garandeert niets, maar het toont wel aan dat hij de middelen heeft. De rest is aan de Tour.
