Remco Evenepoel won afgelopen zondag de Amstel Gold Race in Valkenburg. Hij versloeg titelverdediger Mattias Skjelmose in de eindsprint, met een eindschot dat merkelijk beter was dan in 2025, toen de Deen hem op dezelfde plek nog te snel af was. De zege is dan ook erg mooi. Skjelmose gaf zelf toe dat Evenepoel simpelweg de sterkste was, met betere benen.
Maar deze overwinning komt ook in een context die niet zomaar genegeerd kan worden. Tadej Pogacar had de Amstel laten schieten om zich beter voor te bereiden op Luik-Bastenaken-Luik. Mathieu van der Poel en Wout van Aert besloten ook om bij te tanken na Parijs-Roubaix. En Jonas Vingegaard was evenmin aanwezig. Dat zijn wel de winnaars van 15 van de laatste 18 Monumenten die zondag niet aan de start stonden in Maastricht. Het peloton was competitief met Skjelmose, Jorgenson en Vauquelin, maar het was niet het peloton dat het werkelijke niveau van Remco Evenepoel meet.
Afwezigen hebben altijd ongelijk
Al meerdere jaren is het palmares van Evenepoel in wegwedstrijden op twee snelheden te lezen. Luik-Bastenaken-Luik 2022: Pogacar afwezig. Luik-Bastenaken-Luik 2023: Pogacar opnieuw afwezig. Vuelta 2022: noch Pogacar, noch Vingegaard aan de start. En nu, in de Amstel Gold Race 2026: de drie ‘aliens’ van het peloton waren er wederom niet bij.
De enige grote overwinning in een wegwedstrijd met de besten daadwerkelijk aanwezig, blijft de Olympische Spelen van Parijs in 2024. Die dag versloeg Evenepoel Pogacar en Van der Poel op de wegen naar de Franse hoofdstad. Dat is echt en indrukwekkend, maar ook de enige uitzondering.
Want wanneer Pogacar aanwezig is, loopt het anders af. In de Amstel 2025 eindigde Evenepoel derde, achter Skjelmose en Pogacar. In Luik dat jaar woog hij simpelweg niet mee in de koers. Twee Ardense klassiekers, twee tegenslagen. Een tendens die niet liegt.
De cijfers van Remco Evenepoel
De vraag beperkt zich niet tot de klassiekers. Evenepoel eindigde derde in de Tour de France 2024, achter Pogacar en Vingegaard. Hij gaf op in de Tour 2025, in de 14e etappe op de Tourmalet, terwijl dezelfde twee vochten om de eindzege. Begin 2026 eindigde hij vijfde in de Ronde van Catalonië, nadat Vingegaard hem in de bergen had afgeschud. Opnieuw hetzelfde verhaal in de Ronde van Vlaanderen 2026, waar hij derde eindigde, gelost in de Paterberg op 1’11 van Pogacar — ook al had hij bijna 50 km lang het wiel van de Sloveen gevolgd.
Sinds 2023 wonnen Pogacar en Van der Poel samen 17 van de laatste 19 Monumenten en Wereldkampioenschappen. In die context gaf oud-wereldkampioen Johan Museeuw in een podcast aan dat voor Remco Evenepoel “een Monument winnen toegankelijker blijft dan de Tour de France.” Maar zelfs in de Ardense klassiekers heeft Pogacar zijn zeg. Van der Poel gaf het zelf toe: Luik en de Ronde van Lombardije lijken hem onmogelijk te winnen als Pogacar en Evenepoel allebei aan de start staan. De Belg kan dus deuren sluiten voor de Nederlander, maar Pogacar sluit er bij hem nog meer.
Luik, waar alles beslist wordt
Pogacar sloeg de Amstel niet zomaar over. La Doyenne is zijn terrein: drievoudig winnaar en titelverdediger. Op papier is het ook het terrein van Evenepoel — twee zeges en een profiel dat gemaakt lijkt voor de Ardense hellingen. Maar de twee keer dat hij in Luik zijn armen omhoogstak, was Pogacar er niet bij. Over zeven dagen is hij er wél bij. De echte maatstaf voor Evenepoel komt er niet van een overwinning op Skjelmose. Die komt van díe zondag. Of niet.
