Carlos Alcaraz liep de blessure aan zijn rechterpols op in Barcelona, tijdens een eerste ronde die er onschuldig uitzag. En de onderzoeken bevestigden wat de staf vreesde: het is ernstiger dan een voorbijgaand ongemak. Hij is forfait in Madrid, terwijl het toernooi van Rome zwaar gecompromitteerd is.
Wat opvalt, is de toon van Alcaraz zelf. Bij de Laureus Awards, waar hij de prijs voor sportman van het jaar ontving, speelde de Spanjaard geen komedie van verplicht optimisme. Hij stelde de zaken duidelijk: forceren voor Parijs zou de rest van zijn carrière in gevaar kunnen brengen. Het alternatief is hard. Ofwel verschijnt hij aan de Porte d’Auteuil onder zware medicatie, probeert hij vijf sets vol te houden met een pols die niet op 100% is en riskeert hij een letstel dat chronisch kan worden, ofwel laat hij zijn lichaam herstellen en mist hij een Grand Slam die hij twee keer op rij heeft gewonnen. Op 22-jarige leeftijd zijn beide opties pijnlijk.
Als Alcaraz in Parijs aan de start verschijnt, zal dat zijn zonder ook maar één wedstrijd op gravel sinds Monte-Carlo half april. En dat is een probleem, want de platte forehand, de versnelling vanaf de baseline en de slagen ter hoogte van de schouder die zijn superioriteit bepalen, zijn allemaal afhankelijk van een gezonde pols. Het ruikt dus niet erg goed…
Sinner als erfgenaam?
De hiërarchie wijst Jannik Sinner aan als eerste favoriet. De argumenten zijn er: Indian Wells, Miami, Monte-Carlo dit seizoen en vier van de vijf laatste Masters 1000-titels als je terugrekent tot Parijs in oktober. Hij wordt opnieuw nummer één ter wereld na zijn overwinning op Alcaraz in de finale van Monte-Carlo, waarmee hij een einde maakte aan de reeks van 14 opeenvolgende overwinningen van de Spanjaard op gravel. Zijn palmares telt vier Grand Slams. Dit is het traject van een speler die de macht op het circuit heeft gegrepen.
Maar Roland-Garros heeft hij nooit gewonnen. En de finale van 2025 liet een litteken achter dat cijfers niet goed samenvatten: met een voorsprong van twee sets en drie matchballen op 5-3 in de vierde set zag Sinner Alcaraz terugkomen om te winnen via de super tie-break van de vijfde set, na 5u29 spel. Dat is het soort wedstrijd waaruit je nooit volledig ongeschonden tevoorschijn komt. In Monte-Carlo gaf de Italiaan zelf toe dat hij “het spelen op gravel opnieuw aan het leren was”. Dat is eerlijk. En het zegt ook dat Parijs een heel ander verhaal blijft.
Zverev en Djokovic: de vaste kandidaten
Alexander Zverev staat ook op de lijst. Zijn profiel op gravel is interessant: derde ter wereld, twee titels in Madrid, finalist op Roland-Garros 2024 en kwartfinalist in 2025. De argumenten zijn er. Alleen is de relatie tussen Zverev en de Grand Slams een verhaal van tien jaar dat nooit goed is afgelopen. Finalist op de US Open 2020, finalist aan de Porte d’Auteuil in 2024: telkens is hij erbij, en telkens laat er iets los op het beslissende moment. Weliswaar opent de afwezigheid van Alcaraz perspectieven, maar die omzetten in een titel, dat is een andere zaak.
Djokovic was er dan weer niet bij in Miami, noch in Monte-Carlo, noch in Madrid. Op 38-jarige leeftijd beheert hij zijn kalender om fris aan te komen in de Grand Slams, dat is zijn strategie al enkele seizoenen. We weten wat dat geeft: hij wordt vaak onderschat en toch arriveert hij aan de Porte d’Auteuil met 3 titels in de benen. Maar zijn schouderblessure blijft een grote onbekende. Hem zonder meer afschrijven zou echter een vergissing zijn.
Roland-Garros 2026: de outsiders met argumenten
Dan zijn er nog de outsiders. Lorenzo Musetti verdedigt 2.250 punten in deze lenteronde en beschikt over de technische wapens — slice, dropshot, variaties — om om het even wie over vijf sets lastig te vallen. Arthur Fils, winnaar van Barcelona 2026, komt ook met vertrouwen. En Casper Ruud, titelhouder in Madrid 2025, blijft een andere zekere waarde.
De gevaarlijkste twee weken
Roland-Garros 2026 belooft de meest open Grand Slam in jaren te worden. Sinner vertrekt als favoriet, dat is onbetwistbaar, maar Parijs blijft zijn grote onuitgesproken vraag. Zverev heeft het profiel van de chronische finalist en Djokovic dat van de speler die zichzelf overstijgt wanneer het telt. En als Alcaraz speelt, zal dat zijn met een pols waarvan niemand de werkelijke toestand kent. Om maar te zeggen dat zekerheden dit jaar beter opgeborgen worden.
