Er zijn doelpunten die blijven hangen. Dat van Mika Godts zaterdag bij NAC Breda is er zo een. Op zijn twintigste slalomde de Ajax-aanvaller door de tegenverdediging voor hij de doelman uitdribbelde met een puur instinctgebaar — geboren uit een wankelende verdediger en een speler die het moment aanvoelde. En dat alles in het Rat Verlegh Stadion, tegen hetzelfde Breda, exact 22 jaar na het legendarische doelpunt van Zlatan Ibrahimovic.
De vergelijking drong zich vanzelf op. Godts wijkt er niet voor uit. Maar hij vindt het doelpunt van Zlatan mooier, technischer, terwijl het zijne meer op snelheid berust. Een nuance die veel zegt over de nuchterheid van de jongen. Want als er één eigenschap is die Mika Godts onderscheidt in het landschap van jonge talenten, is het zijn vermogen om zich niet te laten meeslepen door het lawaai.
Cijfers die relativeren
Zestien doelpunten en dertien assists in de Eredivisie. Week na week in het elftal van de week. Ronald De Boer zegt het zonder omwegen: het is de enige speler van Ajax die het verschil kan maken. Moeilijk om hem daarin ongelijk te geven.
Maar er is één cijfer dat het algemene enthousiasme tempert. In de Champions League dit seizoen staat Godts op acht optredens, nul doelpunten en één assist. Dat is geen detail. Het is precies daar waar de vergelijking met Ibrahimovic haar grenzen vindt. Zlatan verliet Ajax richting Juventus met al een perfecte beheersing van het allerhoogste Europese niveau. Godts blijft voorlopig een heerser in een middenmoot competitie.
50 miljoen, echt?
Transfermarkt schat hem op 25 miljoen euro. Aad De Mos heeft het over meer dan 50 miljoen. Het verschil tussen die twee bedragen is duizelingwekkend. Maar ook veelzeggend. Het weerspiegelt één realiteit: niemand weet nog wie Mika Godts over twee jaar zal zijn. De Mos steunt op marktvergelijkingen. Als Alexander Isak 150 miljoen waard is en De Ligt 70 miljoen kostte, verdient een twintigjarige flankaanvaller met zulke statistieken minstens 50 miljoen.
De redenering klopt. Probleem: de Eredivisie is de Premier League niet. Youri Mulder zegt het klaar en duidelijk: hij is er nog niet klaar voor. Jon Dahl Tomasson is voorzichtiger en ziet een speler die bij zijn volgende club tijd nodig zal hebben om zich aan te passen. Twee waarnemers die het Nederlandse voetbal van binnenuit kennen. Dat verdient serieuze aandacht.
Spanje, Engeland en de rest
FC Barcelona en Arsenal staan in de rij. AS Roma ook, maar op een lager financieel en sportief niveau. Manchester United had in maart al gepolst. Tottenham deze winter, tot de situatie bij de Spurs de operatie weinig aantrekkelijk maakte. Fabrizio Romano kondigt zijn vertrek deze zomer aan en Ajax, midden in een institutionele crisis, zal niet blokkeren.
Tomasson zet in op Spanje voor het spel, want er is meer ruimte voor een aanvaller en het voetbal past beter bij zijn profiel. Maar hij geeft zelf toe dat de clubs die 50 à 60 miljoen kunnen neertellen er op één hand te tellen zijn, buiten Real-Atletico-Barça. Engeland biedt dan weer de financiële middelen, maar niet dezelfde fysieke intensiteit. De keuze van de bestemming zal minstens even belangrijk zijn als de keuze van de club.
Geen haast om te vertrekken
Wat Godts zelf over zijn toekomst zegt, is misschien wel het interessantste detail van dit hele dossier. In maart vertelde hij dat hij zijn dagen niet aan de telefoon doorbracht met zijn agent om te bespreken wanneer hij zou vertrekken. Hij wilde iets winnen met Ajax. Op zijn twintigste, in het moderne voetbal, is dat toch vrij zeldzaam.
Dat betekent niet dat hij blijft. Hij heeft het zelf gezegd: soms gebeuren er dingen die je niet had gewild. De deur staat open. Maar het is niet Mika Godts die haar heeft opengeduwd. Zaterdag verliet hij het veld terwijl hij zijn hamstrings vasthield. Gewoon krampen, volgens hem. Mika Godts is de nieuwe Zlatan niet. En misschien wordt hij het nooit. Maar hij is iets zeldzamers: een twintigjarige wiens prestaties blijven stijgen. En dat had Ibrahimovic in zijn tijd ook.
