De heenmatch tussen Atlético Madrid en Arsenal draaide vooral rond strafschoppen, ver verwijderd van het spektakel dat een dag eerder werd gebracht door Paris Saint-Germain en Bayern München. De Gunners kwamen in de eerste helft op voorsprong via een penalty van Viktor Gyökeres, maar Julián Álvarez maakte in de tweede helft gelijk vanaf de stip voor de Madrilenen.
Engelsen en Spanjaarden treffen elkaar dus dinsdag voor een bijzonder open terugwedstrijd. Met 35 gescoorde doelpunten is Atlético Madrid een van de beste offensieve ploegen van deze Champions League. Maar Arsenal heeft een ander sterk wapen: zijn verdediging.
6 tegendoelpunten, 8 clean sheets
Tot nu toe heeft Arsenal nog geen enkele wedstrijd verloren in de Champions League. De Londenaren tellen tien overwinningen en drie gelijke spelen (Atlético Madrid, Bayer Leverkusen, Sporting Portugal). De ploeg van Mikel Arteta is bijzonder solide, vooral dankzij haar defensie.
In dertien wedstrijden slikte Arsenal slechts zes doelpunten en hield het acht keer de nul! Ondanks duels tegen Bayern München, Atlético Madrid (in de groepsfase en halve finale) en Inter Milaan, was het Kairat Almaty dat het meest succes kende tegen de Gunners met twee doelpunten.
Saliba – Gabriel, het hart van de muur
Centraal in die defensieve sterkte staat het duo William Saliba en Gabriel Magalhães, een van de meest betrouwbare centrale verdedigingen van Europa. Complementair in hun kwaliteiten combineren ze kracht, spelinzicht en rust onder druk. Hun samenwerking, die doorheen de seizoenen groeide, stelt Arsenal in staat om diepte te controleren en kansen van de tegenstander sterk te beperken.
Tegen de gevaarlijkste aanvallen van Europa tonen Saliba en Gabriel een indrukwekkende constante. De Fransman blinkt uit door zijn elegantie en anticipatie, terwijl de Braziliaan indruk maakt met zijn fysieke présence en gecontroleerde agressiviteit. Samen vormen ze een moeilijk te passeren muur, symbool van een Londens team dat volwassen en bijzonder efficiënt is geworden in het verdedigen.
Rond deze as spelen de backs en het middenveld een sleutelrol in het defensieve evenwicht. Op de flanken zorgen Ben White en Riccardo Calafiori of Jurriën Timber voor discipline én offensieve impulsen, terwijl ze zonder bal het centrum sluiten om de centrale verdedigers te beschermen. Daarvoor schermt het middenveld, met onder meer Declan Rice, voortdurend de passinglijnen af en beperkt het de blootstelling van de defensie. Deze collectieve organisatie versterkt het gevoel van controle bij Arsenal.
Twintig en tien jaar later
Arsenal staat op de drempel van zijn tweede Champions League-finale. In 2006 verloren de Gunners van FC Barcelona, waar een jonge Lionel Messi zich begon te tonen. Toeval of niet: dat seizoen schakelde Arsenal in de halve finale ook een Spaanse club uit, Villarreal.
Voor Atlético moeten we tien jaar teruggaan om hun laatste finale te vinden. Toen, net als in 2014, werd hun droom aan diggelen geslagen door Real Madrid. Diego Simeone hoopt een derde finale te bereiken – en dat het deze keer wél raak is.
