Acht goals in zes speeldagen van de Champions Play-offs. Alleen Mechelen en Gent doen het slechter. Die statistiek alleen al zegt veel over de situatie bij Union. Maar andere cijfers zijn nog pijnlijker, zoals de XG’s (verwachte goals). Met 7,35 gecumuleerde XG’s in zes wedstrijden hebben de Sint-Gillisnaren het zwakste rapport van de groep. Brugge staat op 15,5, Anderlecht op 10,2, Sint-Truiden op 9,6, Gent op 8,5. De titelhouder lijdt dus niet alleen aan een toevallige pech.
Het uitduel bij Sint-Truiden vorige week is de meest schrijnende illustratie: twaalf offensieve acties, drie schoten, één goal en een XG van 0,25 over de volledige wedstrijd. Kevin Rodriguez scoorde op een van de twee halve kansen van de wedstrijd — een knappe actie, dat wel. Maar voor een ploeg die de titel najaagt, is dat gewoon niet genoeg.
Voor Promise David, na Promise David
Het zou te gemakkelijk zijn om alles op rekening te schrijven van de blessure van Promise David, opgelopen in februari tegen Antwerp. Maar het zou even oneerlijk zijn om de impact ervan te minimaliseren. Sinds de afwezigheid van de Canadees is het gemiddeld aantal goals per wedstrijd bij de Sint-Gillisnaren gedaald naar 1,5. En dat is te weinig om mee te doen voor de titel.
Maar wat men moet weten, is dat deze tendens er al vroeger was. In de eerste 13 speeldagen van de reguliere competitie scoorde Union vijf keer drie goals of meer. In de daaropvolgende 17 wedstrijden werd die grens nog maar één keer gehaald, in de laatste speeldag van de reguliere fase, opnieuw bij Sint-Truiden. De blessure van David heeft dus een al sluimerende achteruitgang versneld. Erger nog: in de play-offs eindigden vier van de zes wedstrijden met één goal of minder op het bord van Union. De offensieve piek blijft de overwinning bij Anderlecht, 1-3. Maar dat ligt nu ver achter ons…
In dat verband kan men ook denken aan wat Kevin Mirallas vorig seizoen bijbracht: een specifieke opdracht om de aanvallers te begeleiden in hun werk als afmaker. Dat profiel ontbreekt vandaag.
Een systeem dat tast en zoekt
David Hubert heeft meerdere formules uitgeprobeerd om dit te compenseren. Biondic alleen op de spits in de eerste play-offwedstrijd, vervolgens Rodriguez naast hem voor de drie volgende, tot de Duitser een bot in zijn arm brak. Het duo Florucz-Rodriguez werd daarna opgesteld tegen Anderlecht, om vervolgens terug te keren naar een 3-4-2-1 tegen Sint-Truiden met Rodriguez alleen voorin. Vier wedstrijden, vier verschillende systemen. Zo stabiliseer je een aanval niet — je desoriënteert ze.
Fuseini, die dit seizoen lang geblesseerd was, speelt een invalsbeurt-rol die nog niet overtuigt. Giger is nagenoeg uit de rotatie verdwenen. En Rodriguez zelf, die meer dan anderen draait op vertrouwen, staat slechts op twee goals sinds het begin van 2026 (de laatste voor zaterdag dateerde van zes weken geleden, tegen Dender). De kniestoot van een Mechelse speler in januari, waarbij hij wervels had gekneusd, weegt zichtbaar nog steeds door.
Union blijft echter de tweede ploeg van het kampioenschap die het vaakst de bal aanraakt in het vijandelijke strafschopgebied. Het probleem is niet de toegang tot de zestien, maar wat men er daarna mee doet. Dat is een kwestie van lezing in het laatste derde, van afmakers met vertrouwen en misschien ook van offensieve samenhang die de permanente systeemwisselingen niet toelaten op te bouwen.
Mechelen als waarheidstests
De komst van Mechelen zondag in het Dudenpark wordt dan ook een wedstrijd die nauwlettend gevolgd zal worden. Want elk verloren punt verkleint de marge van een ploeg die zich geen misstap meer kan veroorloven. Maar de inzet reikt verder dan het resultaat. Het is de kwaliteit van het offensieve spel die bekeken zal worden: is Union in staat om dominant voetbal te spelen, meerdere duidelijke kansen te creëren en een stabiel systeem 90 minuten te laten draaien?
Daar zal de waarheid van dit seizoenseinde bepaald worden. Een moeizame zege na een stilstaande fase zal de twijfels niet wegnemen. Wat nodig is, is dit offensief panne doorbreken — dat al te lang aansleept.
