Rudi Garcia staat bekend als een voorzichtige bondscoach die vertrouwt op zijn zekerheden. Twaalf wedstrijden in een 4-3-3 sinds zijn aanstelling, en dan, tien dagen voor de start van het WK voor de Rode Duivels, een 3-5-2 die niemand zag aankomen tegen Kroatië, de elfde op de FIFA-ranking. De verrassing was reëel.
In Rijeka zakte Amadou Onana terug als centrale verdediger, geflankeerd door Nathan Ngoy en Arthur Theate, terwijl Saelemaekers en De Cuyper de flanken bezetten als wingbacks. Voorin vormden De Ketelaere en Doku een ongezien aanvalsduo.
🚨🇧🇪 Les Diables Rouges s’imposent face à la Croatie ! 🇭🇷
— Diables Rouges Actu 🇧🇪 (@DiablesActu) June 2, 2026
📸 @BelRedDevils pic.twitter.com/lVuooHpvgL
Het was echter geen improvisatie. Youri Tielemans verduidelijkte na de wedstrijd dat het schema al in maart was uitgewerkt, tijdens de Amerikaanse tournee. De omstandigheden hadden een test toen niet toegelaten. Garcia greep de Kroatische uitwedstrijd aan om het alsnog te doen. De 0-2-zege gaf hem alvast gelijk, op het vlak van de uitslag.
Onana, de spil van het systeem
Onana tien dagen voor het WK terugzetten als centrale verdediger is de meest besproken en meest gewaagde keuze van Garcia. In de praktijk heeft Onana de fysieke argumenten om die rol te vervullen: het postuur, het kopduelspel en de kwaliteit in de opbouw. Maar er doken ook tekortkomingen op. Hij dekte soms te ver door, waardoor het centrum bloot kwam te staan. De opbouw verliep af en toe te traag voor een systeem dat verticaliteit vereist. Dat zijn automatismen die tijd vragen. Alleen is er weinig tijd.
Onana was zelf duidelijk na de wedstrijd: hij is middenvelder, dat is zijn favoriete positie, maar hij speelt overal waar Garcia hem nodig heeft. Dat is het juiste antwoord. Maar het lost de vraag niet op.
Wat wel buiten discussie stond, was de collectieve defensieve stevigheid. Het blok stond compact, het verdedigingstrio was geëngageerd en Tielemans en Raskin functioneerden efficiënt als filters daarvoor. België gaf weinig weg en hield de nul. Courtois verklaarde na de wedstrijd al op training te hebben gezien dat het kon werken. Voor Ngoy, vertrouwd met dit systeem vanuit Lille, was het een bevestiging, geen verrassing.
De offensieve kost
De andere vaststelling is eensgezind en onomwonden: België produceerde offensief nauwelijks iets. De animatie was mager, combinaties waren zeldzaam en het gevaar was hele fases lang onbestaande. Als dit systeem voor het WK wordt aangehouden, zal er in het laatste derde iets anders moeten komen. In deze opstelling zullen de Duivels offensief minder gevaarlijk zijn dan in een 4-3-3. Dat is een kwestie van evenwicht, en het is aan Garcia om dat op te lossen.
Maxim De Cuyper gaf zelf toe niet zijn beste offensieve wedstrijd te hebben gespeeld, ondanks het persoonlijke comfort als linker wingback. De verbinding met Doku liet aanvankelijk op zich wachten: de City-international speelde centraler dan gewoonlijk, een positie die Courtois niet als ideaal voor hem beschouwt. Kevin De Bruyne was bondiger, zoals vaker: België had beter kunnen voetballen met de bal. Geen omhaal, gewoon een vaststelling.
De Ketelaere, nevenschade
Charles De Ketelaere is de speler die het paradox van dit systeem het best illustreert. Als tweede aanvaller zonder echte steun, zonder een nummer 9 om rond te draaien, opereerde hij in een vacuüm. Hij bood zich aan, zocht de ruimtes op, maar zijn loopacties werden niet beloond. Erger nog, de invalbeurt van Lukaku in de tweede helft maakte het persoonlijkheidsverschil nog tastbaarder. Lukaku trok onmiddellijk de ballen naar zich toe. CDK heeft die capaciteit niet. Of nog niet. Het is een kwestie van status, evenzeer als van systeem.
Wat Garcia bijhoudt
De bondscoach pretendeerde na afloop niet de definitieve formule te hebben gevonden. België zal tegen Egypte niet noodzakelijk met dit systeem starten, maar weet nu dat het kan. Die nuance is belangrijk. Deze 3-5-2 is geen plan A, en ook geen vast plan B: het is een optie die Garcia kan activeren in de loop van een wedstrijd of al bij de aftrap, afhankelijk van de tegenstander. Flexibiliteit, geen revolutie.
Maar de wedstrijd tegen Tunesië deze zaterdag moet als serieuzere test dienen. Tegen Kroatië bleef het offensieve gevaar van de tegenstander beperkt. Tegen ploegen die hoog druk zetten en hun tempo opleggen, kunnen de tekortkomingen in balbezit zwaarder doorwegen. Daar zal Garcia moeten beslissen: de 3-5-2 verfijnen tot ze in beide richtingen werkt, of ze bewaren als troef. Het WK begint op 15 juni. De tijd dringt.
