Veertien Wereldkampioenschappen. Dat is het exacte aantal deelnames van de Belgen sinds 1930, en 2026 wordt de vijftiende. Van die veertien edities werd België vijf keer uitgeschakeld in de groepsfase (1930, 1954, 1970, 1998, 2022), zes keer in de tweede ronde of achtste finales (1934, 1938, 1982, 1990, 1994, 2002), één keer in de kwartfinales (2014).
Toch eindigde het land vierde in 1986 en veroverde het zijn enige podiumplaats in 2018. Dat was in Rusland. De realiteit is duidelijk: de Rode Duivels zijn noch figuranten noch titelkandidaten. Ze bezetten eerder een tussenruimte: goed genoeg om niet stilletjes te verdwijnen, maar nooit goed genoeg om helemaal door te gaan.
Als we de cijfers bekijken, moeten we ook de zes afwezigheden vermelden. België nam niet deel aan de WK’s van 1950, 1958, 1962, 1966, 1974 en 1978. In totaal zes gemiste Wereldkampioenschappen, waaronder een gat van zestien jaar tussen 1970 en 1982. Pas vanaf dat moment werden de Rode Duivels een vaste waarde in de eindronde.
✋ | Nicolas Raskin offre la manita aux Diables Rouges ! 💥🤩 #BELTUN pic.twitter.com/IGZjvLHdVO
— DAZN Belgique (@DAZN_BEFR) June 7, 2026
1986 en 2018: de twee toppen
De twee beste Belgische resultaten liggen tweeëndertig jaar uit elkaar. In 1986 in Mexico eindigde het België van Guy Thys als vierde, na uitschakeling van de USSR na verlengingen (4-3) en Spanje via strafschoppen, maar het verloor van het Argentinië van Maradona in de halve finale (0-2) en de troostfinale van Frankrijk (2-4). Een parcours als echte outsider. Een opmerkelijke vierde plaats, maar geen podium.
In 2018 in Rusland deed de gouden generatie het beter en veroverde ze de enige bronzen medaille in de geschiedenis van de Rode Duivels. Een gedenkwaardige overwinning op Brazilië in de kwartfinales (2-1), een halve finale verloren met één goal verschil van het latere kampioen Frankrijk (0-1), gevolgd door een overwinning op Engeland voor het brons (2-0). Tussen deze twee pieken haalde België nooit de kwartfinales. In 1990 schakelde Engeland ons uit in de verlengingen via een goal van Platt (0-1). In 1994 deed Duitsland ons er nipt uit (2-3). In 2002 had het latere kampioen Brazilië het laatste woord (0-2). En in 2014 stond Argentinië ons opnieuw in de weg in de kwartfinales (0-1).
Argentinië en Frankrijk als beulen
Het is geen toeval dat twee namen steeds terugkomen in de Belgische uitschakelingen. Argentinië elimineerde België in 1986 (halve finale, 0-2) en in 2014 (kwartfinales, 0-1). Frankrijk versloeg het in 2018 (halve finale, 0-1) en had al een troostfinale gewonnen in 1986 (4-2). Deze twee landen vertegenwoordigen precies het type tegenstander waarbij het glazen plafond van België zichtbaar wordt: ploegen met voldoende talentdichtheid om de individuele kwaliteiten van de Rode Duivels te neutraliseren en hun eigen spel op te leggen.
Precies daar zeggen de cijfers ook iets: België wint zijn haalbare wedstrijden, houdt stand tegen gelijkwaardige ploegen, maar verliest van de wereldtop. Dat is geen verrassing en ook geen mislukking: het is simpelweg het exacte beeld van een land van 11,5 miljoen inwoners in een competitie die gedomineerd wordt door demografische en economische reuzen.
2022: de harde herinnering
Ook de uitschakeling in de groepsfase op het WK in Qatar in 2022 mag niet onvermeld blijven. Het was de eerste keer sinds 1998, vierentwintig jaar zonder vroege uitschakeling. Een gelijkspel tegen Kroatië (0-0), een moeizame overwinning op Canada (1-0), een duidelijke nederlaag tegen Marokko (0-2). De gouden generatie had overduidelijk haar houdbaarheidsdatum bereikt. Dit resultaat mag tien jaar sterke prestaties niet herschrijven, maar het toont een realiteit: een ploeg in transitie blijft kwetsbaar, ook tegenover een loting die beheersbaar leek.
Groep G en oefenwedstrijden: de signalen voor 2026
De context voor de vijftiende deelname is anders. België treft in Groep G Egypte, Iran en Nieuw-Zeeland: objectief gezien een van de meest gunstige lotingen van het toernooi. De geschiedenis van de Rode Duivels toont aan dat ze progressie boeken wanneer het tableau hen ruimte geeft tot de kwartfinales. Zowel in 1986 als in 2018 was de geleidelijke opbouw een bepalende factor.
De twee oefenwedstrijden bevestigen alvast een goede vorm. Een 2-0 overwinning in Kroatië – toch de finalist van 2018 – met goals van Tielemans en Lukaku, die na een jaar afwezigheid terugkeerde bij de selectie. Daarna 5-0 tegen Tunesië in Brussel, met De Bruyne en Doku in bloedvorm. Zeven goals, geen tegentreffer in twee wedstrijden. Dat volstaat niet om conclusies te trekken, maar het is precies het soort signaal dat de historische Belgische balans ons aanraadt niet te negeren.
Sinds 1930 geldt hetzelfde: de Rode Duivels winnen het WK niet, maar ze weten gunstige omstandigheden om te zetten in gedenkwaardige parcoursen. Groep G is een gunstige omstandigheid. Het vervolg begint op 15 juni tegen Egypte.
