Verstoord door de Balogun-affaire heeft de wedstrijd tussen de Verenigde Staten en België al haar beloften waargemaakt… aan Belgische kant. Zonder Kevin De Bruyne en Jérémy Doku aan de aftrap verpletterde het elftal van Rudi Garcia dat van Mauricio Pochettino volledig.
Charles De Ketelaere had slechts 9 minuten nodig om de score te openen en de Duivels op weg te zetten. De ietwat gelukkige gelijkmaker van Malik Tillman op een vrije trap (31e) koelde België niet af, integendeel. Meteen daarna maakte CDK zijn tweede doelpunt van de Belgische avond (33e). In de tweede helft profiteerde Hans Vanaken, ingevallen voor de geblesseerde Amadou Onana, van een even grove als belachelijke en onnodige fout van de Amerikaanse doelman Matt Freese om de 1-3 te maken (57e). En vervolgens, in de blessuretijd, maakte Romelu Lukaku zijn derde doelpunt van het toernooi om het plaatje van een even sportieve als symbolische vernedering af te maken (90+3).
Raskin en Tielemans als echte leiders
De keuze van Rudi Garcia om Kevin De Bruyne niet aan de aftrap te brengen, had een goede reden: het middenveld defensief versterken. Zo stelde de Fransman Nicolas Raskin en Onana op, met Youri Tielemans voor hen. De aanvoerder had tegen Senegal al getoond hoe belangrijk hij was voor het spel van de Duivels wanneer hij een lijn hoger speelde.
De eerste minuten gaven Garcia gelijk, want Raskin en Onana aten de Amerikaanse middenvelders letterlijk op. Maar in de 20e minuut moest de Belgisch-Senegalese middenvelder, geraakt aan de knie, het veld verlaten. Tielemans werd naast Raskin geposteerd, trok zijn niveau nog verder op en speelde, net als de Luikenaar, een absoluut fenomenale wedstrijd. Een duo dat overal op het veld aanwezig was om de passlijnen af te snijden, tweede ballen te recupereren en de bal aan de voeten van de Yankees te ontfutselen. De stabiliteit van het Belgische spel rustte op hen en ze waren ijzersterk.
Charles De Ketelaere bevrijd
Er werd gewacht op het eerste doelpunt van Charles De Ketelaere op dit toernooi, en het kwam er eindelijk. De speler van Atalanta Bergamo toonde in deze wedstrijd dat hij als spits bij de Duivels kan spelen. Want hoewel we al wisten dat hij intelligent was in zijn loopacties, bewees hij ook dat hij op het juiste moment op de juiste plaats kan staan en over een uitstekende afwerking beschikt.
Door een dubbel te scoren, bevrijdde CDK zich van een last, van een steeds grotere druk die hem had kunnen doen wegzinken, zoals tegen Senegal. Hier bekroonde hij zijn prestatie zelfs met een assist voor Vanaken door Freese tot een fout te dwingen.
Tactische overwinning van de Duivels
Wat vooral opvalt in deze wedstrijd tegen het laatste organiserende land dat nog in het toernooi zat, is de manier waarop de Rode Duivels de partij beheersten. Gedurfd vanaf de eerste seconden (Timothy Castagne kwam al na minder dan een minuut heel dicht bij de 0-1), sterk in de duels en onverbiddelijk in hun positionering, verstikten de mannen van Rudi Garcia die van Pochettino volledig. Tactisch was het plan perfect en de uitvoering was dat bijna evenzeer.
Zeker, de Verenigde Staten toonden bepaalde technische tekortkomingen, maar de Belgen maakten daar optimaal gebruik van. De pressing dwong ook de manschappen van Donald Trump tot steeds meer fouten. En zelfs toen Team America gelijkmaakte, raakten de Belgen niet van slag en bleven ze hun ideeën uitvoeren, met onmiddellijk succes. We mogen ons er ook over verheugen dat de bank van Garcia opnieuw het verschil maakte dankzij Vanaken en Lukaku.
België groeit in dit toernooi. Het wonder tegen Senegal, gevolgd door het onrecht dat Balogun heet, hebben het moraal en het vertrouwen van de Rode Duivels een enorme boost gegeven. Vrijdag (21.00 uur Belgische tijd) nemen ze het op tegen Spanje en tegen La Roja, die allesbehalve schitterde tegen Portugal, lijkt alles mogelijk.
Dromen mag.
