Voor de derde keer op de laatste vier WK-edities heeft België de kwartfinales bereikt. Een prestatie die de Rode Duivels bij de acht beste ploegen ter wereld plaatst. Tegen de Verenigde Staten, in de achtste finales, leverden de mannen van Rudi Garcia een complete en overtuigende prestatie af. Genoeg om met vertrouwen toe te leven naar de wedstrijd van vrijdag tegen Spanje.
Een kwartfinale tegen La Roja doet onvermijdelijk denken aan die van veertig jaar geleden in Puebla, Mexico, waar de Duivels zich na strafschoppen plaatsten. Dit jaar zal het iets anders zijn. De wedstrijd wordt gespeeld in Los Angeles, in het SoFi Stadium, waar de Belgen eerder al tegen Iran uitkwamen. Kan België veertig jaar later opnieuw hetzelfde presteren en nog eens de halve finales bereiken?
De Spaanse muur
Wanneer we aan Spanje denken, komen de techniek van de spelers, en vooral die van Lamine Yamal, meteen in ons op. En inderdaad, ook al speelt La Roja niet langer het tiki-taka waarmee het de historische hattrick van het EK 2008, het WK 2010 en het EK 2012 realiseerde, blijft het een ploeg die verzorgd voetbal brengt en uitblinkt in balbehandeling.
Maar op dit WK onderscheidt Spanje zich ook door zijn defensieve soliditeit. Sinds het begin van het toernooi heeft de ploeg van Luis de la Fuente nog geen enkel doelpunt geïncasseerd. Unai Simón heeft al 609 minuten (zonder blessuretijd) geen bal meer uit zijn netten moeten halen.
Dat is de muur waar België tegenover staat. Maar wel een muur die vooruit speelt. Spanje parkeert de bus niet, integendeel. Om defensief sterk te blijven, rekent La Roja niet alleen op de kwaliteit van zijn verdedigers, maar ook op balbezit. Met gemiddeld 59% balbezit voert Spanje die rangschikking aan. Ter vergelijking: België staat pas twintigste met 49%.
Belgisch schietgeweer
Maar het België van Rudi Garcia maalt er niet om de bal te hebben. Spanje houdt van rondspelen, België schiet liever. In vijf wedstrijden hebben de Rode Duivels al 107 doelpogingen ondernomen. Niemand doet beter. Spanje volgt met 93 schoten. Het is dan ook niet verrassend dat België met 13 doelpunten, waarvan 12 in de laatste drie wedstrijden, de op één na beste aanval van het toernooi heeft.
De Duivels hebben ook aangetoond dat het gevaar van overal kan komen: drie doelpunten voor Lukaku, twee voor Trossard, Tielemans en De Ketelaere, en één voor De Bruyne, Vanaken en Saelemaekers. Spits, flankspelers én middenvelders dragen allemaal hun steentje bij. Bovendien weet Rudi Garcia dat hij op zijn bank kan rekenen en dat oplossingen voor moeilijke situaties daar kunnen vandaan komen.
Om de waakzaamheid van de Spaanse defensie te doorbreken, zou het een goed idee kunnen zijn om de doelpogingen te vermenigvuldigen, zowel van dichtbij als van ver. Dat zou Spanje ook dwingen achteruit te lopen en de bal verder van het Belgische doel te houden.
De strijd op het middenveld
België zal ook bijzonder efficiënt moeten zijn in de duels op het middenveld, de zone waar Spanje zijn grootste kwaliteit heeft. La Roja daar afblokken wordt een van de sleutels om de halve finales te bereiken. Want als Pedri, Rodri en Olmo vrij kunnen combineren, wordt het bijzonder moeilijk.
Raskin en Tielemans speelden een geweldige wedstrijd tegen de Verenigde Staten. Maar dat waren slechts de VS, een ploeg waarvan het niveau verre van uitzonderlijk was. De Belgen profiteerden van hun technische tekortkomingen om de tweede ballen te veroveren. Tegen Spanje wordt dat een heel ander verhaal.
Zelfs tegen een ploeg die nog geen enkel doelpunt heeft geïncasseerd, moet België meer dan ooit in zichzelf geloven. Ook La Roja was nog geen onstuitbare pletwals. Er ligt een kans om opnieuw geschiedenis te schrijven.
